Ο Μανδαρίνος

Το μήλο και η… μηλιά του Βαβύλη

Αν είχαμε μυαλό σ’ αυτή τη πόλη όσα ζούμε το 2021 θα τα ζούσαμε ήδη από το 1990 όταν ο αιρετικός Θανάσης Βαβύλης μας μίλαγε για μια πράσινη και βιώσιμη πόλη. Τη χάσαμε την ευκαιρία πατριώτη…

 

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι σ’ αυτή τη πόλη χάσαμε πολλές ευκαιρίες να εξελιχθούμε και να τραβήξουμε μπροστά…

 

Βασικά δυσκολευτήκαμε και δεν πιστέψαμε όσο θα έπρεπε, δε δώσαμε τις ευκαιρίες που οφείλαμε, δε θελήσαμε να ακούσουμε καν σχέδια και προτάσεις που θα μας οδηγούσαν πέρα από τη μικροαστική μας αντίληψη…

 

Ο Θανάσης Βαβύλης που ξεκίνησε την αυτοδιοικητική του διαδρομή ως ιδιαίτερα ελπιδοφόρος και αντιδήμαρχος από τα 27-28 του χρόνια, εξελίχθηκε σε «αιρετικό»… Τι αιρετικός δηλαδή; Ο άνθρωπος μας μίλαγε με το ιστορικό «Φόρουμ των πολιτών» στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ακόμη για μια πράσινη και βιώσιμη πόλη, για τη χρήση της τεχνολογίας που θα μπορούσε να εξελίξει τα Τρίκαλα σε πρωταγωνιστή πανευρωπαϊκά ακόμη…

 

Φευ… Δεν τον ακούγαμε!… Όσα ο Βαβύλης έλεγε τότε, βλέπουμε να τα υλοποιούν σήμερα, τεχνολογία, πράσινη ανάπτυξη, νέες ευκαιρίες, φιλικές ενέργειες προς το περιβάλλον…

 

Δεν ξέρω αν νιώθει την ιστορική δικαίωσή του ο Βαβύλης, σίγουρα ωστόσο μπορεί να ελπίζει ότι όσα δεν μπόρεσε ο ίδιος να κάνει γιατί δεν του δόθηκε η ευκαιρία, θα τα κάνει ο εις εκ των υιών του, ο Στέφανος, ο οποίος στα 27 του δείχνει να βαδίζει στα χνάρια του… Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά και οι προσδοκίες μας μεγάλες…

 

Αγαπημένη μου… Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην…

Διαβάστε επίσης