Έλαμψαν τα πρόσωπά τους. Φτερούγισαν οι καρδιές τους. Τα μάτια βούρκωσαν και μια απέραντη συγκίνηση πλημμύρισε τα Τρίκαλα…
Τα Παπαστεργάκια ξαναείδαν τον μπαμπά τα το βράδυ της Κυριακής στα εγκαίνια της πλατείας και χάρηκαν χαράν μεγάλη…
Είδαν τον Δημήτρη, είδαν τον μπαμπά τα, τον άνθρωπο που έφυγε για τα υπουργεία, αλλά άφησε πίσω του παιδιά που μεγάλωσαν, ανδρώθηκαν, πήραν θέσεις, αξιώματα, καρέκλες… μα κατά βάθος παραμένουν πάντα παιδιά…
Και χαρά που έκαναν τα καημένα!!! Αγκαλιές, χαμόγελα μέχρι τ’ αυτιά, βλέμματα λατρείας. Σαν να επέστρεψε ο πατέρας από τα ξένα με βαλίτσες γεμάτες σοκολάτες, δώρα και μια καλή κουβέντα για το μέλλον…
Για λίγες στιγμές ξεχάστηκαν όλα. Ποιος πήγε μπροστά, ποιος έμεινε πίσω, ποιος περίμενε τη σειρά του και ποιος ακόμη περιμένει να χτυπήσει το τηλέφωνο…
Ο μπαμπάς ήταν πάλι εδώ. Κι όταν ο μπαμπάς επιστρέφει, τα Παπαστεργάκια στέκονται λίγο πιο ίσια, χαμογελούν λίγο πιο πλατιά και θυμούνται ότι η πολιτική οικογένεια, όπως και κάθε οικογένεια, έχει πάντα έναν πατέρα και πολλά παιδιά που θέλουν την ευχή του…
Κάποιοι λένε μάλιστα ότι εκείνη την ώρα ακούστηκε και ένα ελαφρύ «μπαμπά, κοίτα πόσο μεγάλωσα, έγινα αντιδήμαρχος…», ενώ από πιο πίσω κάποιος άλλος πρέπει να ψιθύρισε: «Μπαμπά, εμένα δεν με είδες;»…
Αλλά αυτά είναι κακίες. Το βέβαιο είναι ένα: Ξαναείδαν τα Παπαστεργάκια τον μπαμπά τα και αγαλίασε η καρδιά τα!!!
Αγαπημένη μου… Στην πολιτική, οι οικογένειες δεν διαλύονται· απλώς αλλάζουν γραφεία…
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Διαθέσιμο στο Google Play
