Τα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων δεν είναι ρομαντικά. Είναι κρύα, θορυβώδη, γεμάτα ξεχαρβαλωμένα θρανία και πλαστικές καρέκλες που τρίζουν. Κι όμως εκεί, ανάμεσα σε διαφάνειες PowerPoint και μισοτελειωμένα notes, γεννιέται κάτι που δεν χωράει σε κανένα syllabus…
Σε ένα από αυτά τα θορυβώδη αμφιθέατρα της Θεσσαλονίκης γεννήθηκε ο έρωτας του Κώστα του Σκρέκα με την Ειρήνη την Καραγκούνη, η οποία έμελλε και να γίνει αιώνια αγαπημένη του…
Μάλιστα η Ειρήνη, με αφορμή τον Βαλεντίνο, βρήκε ένα παλιό ραβασάκι του Κώστα της και θυμήθηκε: «Ήταν Τρίτη, εννιά παρά τέταρτο το πρωί, και η αίθουσα 214 μύριζε ακόμα καφέ από τα χύμα ποτήρια και υγρασία από τα παλιά ξύλινα θρανία. Εσύ καθόσουν τρεις σειρές πιο πίσω και αριστερά, με το σημειωματάριο ανοιχτό σε λευκή σελίδα και το στυλό να χορεύει αφηρημένα στον αέρα αντί να γράφει. Εγώ μπροστά-δεξιά, προσπαθώντας να καταλάβω γιατί ο καθηγητής μιλούσε για «κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας» ενώ εγώ κατασκεύαζα ήδη κάτι εντελώς διαφορετικό»…
«Κώστα θυμάσαι;» τον ρώτησε… «Θυμάμαι» απάντησε εκείνος κι ύστερα κίνησαν να κόψουν την πίτα της ΝΟΔΕ Τρικάλων… Φευ…
Αγαπημένη μου… Ο έρωτας ποτέ δεν κοιμάται νωρίς…
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Διαθέσιμο στο Google Play
