Με αφορμή το 14ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης, που φιλοξενεί την Πέμπτη η πόλη μας, αφήνουμε για λίγο τα πεζά και περνάμε στον… δεκαπεντασύλλαβο!!!…
Γιατί, μεταξύ μας, αν υπάρχει ένας τόπος όπου η πολιτική μπορεί να γίνει ποίηση, αυτός είναι τα Τρίκαλα. Και κάπως έτσι φανταζόμαστε τους πρωταγωνιστές της τοπικής σκηνής να ανεβαίνουν ένας-ένας στο βήμα…
Πρώτος ο Νίκος Σακκάς, με βλέμμα στο βάθος και φωνή γεμάτη συναίσθημα:
«Την πόλη μου νοικοκυρεύω,
λακκούβα βλέπω και δακρύζω.
Κι αν έργα σκάβουνε παντού,
μια μέρα θα τα… ασφαλτίσω».
Χειροκρότημα θερμό από τα πρώτα καθίσματα και τα ενθουσιασμένα αντιδημαρχάκια του…
Ακολουθεί ο Λευτέρης Αβραμόπουλος, σε πιο ορεινή, μετεωρίτικη σχολή:
«Απ’ τα Μετέωρα κοιτώ,
τον κάμπο ως πέρα κάτω,
κι όσο μου λένε “δήμαρχε”,
εγώ κοιτάζω… παραπάνω».
Στο σημείο αυτό κάποιοι κοιτάζονται μεταξύ τους, αλλά ουδείς σχολιάζει…
Ο Δημήτρης Κουρέτας επιλέγει ποίηση πιο επιστημονική:
«Πρωτεΐνη, γονίδιο, Θεσσαλία,
έργα, νερά και Περιφέρεια.
Κι αν ψάχνεις μέτρο στο ποίημα,
φέρε μου πρώτα… εργαστήρια».
Από πίσω ο Κώστας Σκρέκας, λιτός και δωρικός, διαβάζει μόνο τέσσερις στίχους:
«Κάλπες έρχονται, κάλπες πάνε,
οι σταυροί όμως πάντα μένουν.
Κι όσοι πρόωρα πανηγυρίζουν,
στο τέλος… περιμένουν».
Η Μαρίνα Κοντοτόλη προτιμά ελεύθερο στίχο — πολύ ελεύθερο:
«Δεν ανήκω εδώ,
δεν ανήκω εκεί,
κρατώ την ψήφο μου
και βλέπουμε…»
Βαθύ πολιτικό μήνυμα. Ή και όχι…
Και κάπου προς το τέλος εμφανίζεται μέσω… ψηφιακής σύνδεσης ο Δημήτρης Παπαστεργίου:
«Από τα Τρίκαλα ξεκίνησα,
στην Αθήνα ξημερώνω,
μα σαν ακούσω “εκλογές”,
το GPS στα Τρίκαλα γυρνώ»…
Αγαπημένη μου… Απόψε, σήμερα και χθες, όλες οι πόρτες είν’ κλειστές…
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Διαθέσιμο στο Google Play
