Ο Δεκαπενταύγουστος στα Τρίκαλα δεν είναι απλώς μεγάλη γιορτή. Είναι κοινωνικό πείραμα, πολιτικό βαρόμετρο, μουσικό φεστιβάλ, οικογενειακή επανένωση και δοκιμασία αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού — όλα μαζί. Και φέτος μάθαμε πολλά.
1. Ότι στο Γαρδίκι ο Μπουλάρας παραμένει θεσμός.
Άλλοι πάνε στο πανηγύρι για να χορέψουν, άλλοι για να ακούσουν δημοτικά και ο Μπουλάρας για να γράψει ιστορία. Τα δύο τελάρα μπύρες που έσπασαν στα πόδια της Καραγκούνας Αναστασίας πέρασαν ήδη στη σφαίρα του τοπικού θρύλου. Σε λίγα χρόνια θα λέμε «ήμουν κι εγώ εκεί».
2. Ότι η Μαντόνα μπορεί να πάει παντού. Ακόμη και στα Μετέωρα.
Εκεί που νομίζαμε ότι ο Αύγουστος θα κυλήσει με κλαρίνα, πρόβατα και πολιτιστικούς συλλόγους, προσγειώθηκε η βασίλισσα της ποπ. Η Μαντόνα στη Μονή Βαρλαάμ ήταν η απόλυτη απόδειξη ότι στα Τρίκαλα πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα. Το επόμενο λογικό βήμα είναι η Lady Gaga στην Πύλη.
3. Ότι ο Κώστας Σκρέκας δεν χρειάζεται GPS για τα χωριά.
Τον Αύγουστο οι πολιτικοί ανακαλύπτουν ξανά το ορεινό οδικό δίκτυο του νομού. Και ο Σκρέκας, ως παλιός γνώστης της διαδρομής, ξέρει πού στρίβεις για πλατεία, πού κάθεται ο πρόεδρος και σε ποιο τραπέζι έχει ακόμη θέση.
4. Ότι ο Δημήτρης Παπαστεργίου μπορεί να είναι υπουργός, αλλά ο Δεκαπενταύγουστος τον επαναφέρει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις Τρικάλων.
Μπορεί όλο τον χρόνο να μιλά για ψηφιακό μετασχηματισμό, τεχνητή νοημοσύνη και δίκτυα, αλλά Αύγουστο στα Τρίκαλα το βασικό δίκτυο είναι άλλο: ποιος είναι σε ποιο χωριό, ποιος κάθεται με ποιον και πού έχει καλό αρνί.
5. Ότι ο Σάκης Λιούτας έκανε οικογενειακή προεκλογική… ορειβασία.
Με τη Νίκη Παπαγεωργίου στο πλευρό του, πήρε τα βουνά και τα χωριά. Και κάπως έτσι επιβεβαιώθηκε ο παλιός κανόνας της πολιτικής στα Τρίκαλα: τον Αύγουστο δεν μετράς χιλιόμετρα. Μετράς χειραψίες.
6. Ότι ο Κώστας Μαράβας τον Δεκαπενταύγουστο δεν είναι δήμαρχος Πύλης. Είναι… πανταχού παρών.
Όταν ένας δήμος έχει χωριά, πανηγύρια, ανταμώματα και πλατείες από εδώ μέχρι εκεί που τελειώνει ο χάρτης, ο δήμαρχος χρειάζεται είτε ελικόπτερο είτε το χάρισμα της διπλής παρουσίας. Ο Μαράβας φαίνεται να προτιμά το δεύτερο.
7. Ότι στα ορεινά Τρίκαλα τον Αύγουστο ο μόνιμος πληθυσμός είναι μια σχετική έννοια.
Χωριά που τον χειμώνα μετράνε τους κατοίκους έναν-έναν, τον Δεκαπενταύγουστο χρειάζονται τροχονόμο, δεύτερη πλατεία και σχέδιο έκτακτης ανάγκης για το παρκάρισμα. Και όλοι διαβεβαιώνουν πως «φέτος είχε λιγότερο κόσμο». Πάντα με 2.000 ανθρώπους γύρω τους.
8. Ότι στο πανηγύρι όλοι γνωρίζονται — ακόμη κι όσοι δεν γνωρίζονται.
Μέχρι τις 10 το βράδυ λες «γεια» σε γνωστούς. Στις 12 λες «γεια» σε ανθρώπους που νομίζεις ότι γνωρίζεις. Στις 2 το πρωί αγκαλιάζεις έναν τρίτο ξάδερφο κάποιου που σου εξηγεί επί είκοσι λεπτά από ποιανού το σόι είσαι.
9. Ότι το πραγματικό πολιτικό γκάλοπ των Τρικάλων γίνεται στις πλατείες των χωριών.
Ξεχάστε δημοσκοπήσεις και ποσοστά. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ποιος πολιτικός πήγε σε περισσότερα πανηγύρια, ποιον κάλεσαν στο τραπέζι, ποιος σηκώθηκε να χορέψει και —κυρίως— σε ποιον είπαν «να σε δούμε και μετά τις εκλογές».
10. Και, τελικά, ότι ο Δεκαπενταύγουστος στα Τρίκαλα δεν αλλάζει ποτέ. Ευτυχώς.
Μπορεί να έρθει η Μαντόνα, μπορεί να αλλάξουν υπουργοί, δήμαρχοι και υποψήφιοι, αλλά κάπου στον Κόζιακα θα παίζει πάντα ένα κλαρίνο, κάποιος θα ψάχνει πού πάρκαρε, κάποιος πολιτικός θα χαιρετάει δέκα τραπέζια ταυτόχρονα και στο Γαρδίκι ο Μπουλάρας θα φροντίζει να μας θυμίζει ότι η ζωή θέλει και λίγη υπερβολή.
Γιατί ο Δεκαπενταύγουστος στα Τρίκαλα δεν είναι ημερομηνία. Είναι κατάσταση.
Θες να μαθαίνεις πρώτος τα νέα από το TrikalaVoice.gr;
Διαθέσιμο στο Google Play
