Τοπικά

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 5, 1-11) Η ΑΛΙΕΙΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΥΠΑΚΟΗ

Του Μητροπολίτου Αυλώνος Χριστοδούλου

Στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή βλέπουμε τόν Ἰησοῦ Χριστό νά χρησιμοποιεῖ γιά ἄμβωνα τό ψαροκάϊκο τοῦ Σίμωνα (Πέτρου) καί ἀπό ἐκεῖ νά διδάσκει τά πλήθη πού εἶχαν κατακλύσει τήν ἀκτή τῆς λίμνης Γεννησαρέτ.
Μετά τήν ὁμιλία Του ὁ Κύριος εἶπε στό Σίμωνα: «Πήγαινε στά βαθιά καί ρίξτε τά δίχτυα σας γιά ψάρεμα». Ὅλη τή νύχτα, ὁ ἁψίκορος αὐτός Ἰσραηλίτης, ὁ Πέτρος, πεπειραμένος ψαράς, μαζί μέ τόν ἀδερφό του Ἀνδρέα καί τά ἀδέρφια Ἰάκωβο καί Ἰωάννη εἶχαν κουρασθεῖ στό ψάρεμα, χωρίς, ὅμως, κανένα ἀποτέλεσμα.
Παρά τήν ἀπογοήτευση τῆς νυχτερινῆς ψαριάς, ὁ Πέτρος μέ βαθύτατο σεβασμό πρός τό Δάσκαλό Του τοῦ ἀπαντᾶ: «Διδάσκαλε, ὅλη τή νύχτα παιδευόμασταν καί δέν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδή ὅμως τό λές ἐσύ, θά ρίξω τό δίχτυ». Τί σημαίνει αὐτή ἡ ἀπάντηση τοῦ Πέτρου γιά μᾶς; Ὅπως ὁ Πέτρος, ἔτσι καί ἐμεῖς θά πρέπει νά γνωρίζουμε πώς ἡ ἐργασία μας χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό θά εἶναι ἄκαρπη. Αὐτή πρέπει νά εἶναι ἡ συναίσθηση τῶν χριστιανῶν στό χῶρο τῆς ἐργασίας τους καί ὄχι τῆς δουλειᾶς τους. Οἱ ἄνθρωποι ἐργάζονται, τά ζῶα δουλεύουν.
Κάθε ἐργασία, πού γίνεται χωρίς τήν εὐλογία καί τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τήν ὁλοπρόθυμη συμμετοχή τοῦ ἀνθρώπου ὡς ψυχοσωματικῆς ὀντότητας σέ αὐτή, εἶναι χωρίς σκοπό καί ἄρα ἄκαρπη. Ἔχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα στή ζωή μας. Καί ἐπειδή μιλάμε γιά ἐργασία θά πρέπει νά ἔχουμε στό νοῦ μας δυό πράγματα: Πρῶτα τόν ἐργοδότη πού ἀμοίβει τόν ἐργαζόμενο καλά, ἀλλά καί τόν ἐργαζόμενο πού, κατά τό κοινῶς λεγόμενο, θά πρέπει νά δίνει τήν ψυχή του ἐργαζόμενος, γιά νά γίνει, ὅσο γίνεται περισσότερο, παραγωγικός.
Ἡ ἐργασία χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό μπορεῖ νά καταντήσει κοπιαστική καί ἄκαρπη, δηλαδή δουλειά· κάτι τό πιεστικό πού μοιάζει περισσότερο μέ ἀγγαρεία, παρά μέ εὐλογημένη καί ἐγκάρδια προσφορά. Ὅταν ὁ ἐργαζόμενος δέν ἐργάζεται μέ προθυμία καί χαρά, ἀλλά μέ κατήφεια καί μελαγχολία, δέ μπορεῖ νά ἱκανοποιήσει ὁ ἴδιος τήν ψυχή του, ἀλλά καί στούς ἄλλους ἐργαζόμενους θά εἶναι προβληματικός.
Ὅποιος ἐργάζεται χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό, πρῶτα-πρῶτα, δέν ἔχει μάθει νά σηκώνει τόν προσωπικό του σταυρό, γι’ αὐτό καί ἡ ἐργασία του εἶναι μόνο γιά τήν ἐπιβίωση του στόν παρόντα χρόνο καί παραμένει ἐντελῶς ἄχρηστη γιά τήν αἰωνιότητα. Ἐνῶ, ὅμως, ὅποιος ἐργάζεται μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ἐκπληρώνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, συμπαραστέκεται, βοηθώντας τόν πλησίον του καί ἔτσι δοξάζεται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ στή γῆ.
Ἡ εὐαγγελική περικοπή μᾶς λέει πώς ἡ τετράδα τῶν συνεταίρων ἔκανε ὑπακοή στόν Κύριο καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ὑπακοῆς τους ἦταν ἡ θαυμαστή ἁλιεία. Ἄρα ἡ ἐργασία εἶναι εὐλογία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ, εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀπό τή θέση του θά πρέπει νά ἐργάζεται γιά τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στό σπίτι του, ἀλλά καί τήν εὐημερία ὅλων τῶν συνανθρώπων του. Ἀκόμη, καμμιά ἐργασία δέν εἶναι ταπεινή, ὅταν γίνεται μέ ἀξιοπρέπεια.
Κάθε, λοιπόν, τίμια ἐργασία εἶναι ὕμνος καί δοξολογία στό Θεό, γιατί ἡ ἐργασία εἶναι καί προσευχή. Χώρια, βέβαια, πού «καί φίλοι γνωρίζονται μέσ’ τή δουλειά κι εἶναι ἡ φιλία χαρά». Αὐτό εἶναι ἀπό τά τραγούδια τῶν Κατηχητικῶν μας, ἄλλης, βέβαια, ἐποχῆς πού στέλνει τό δικό του μήνυμα. Καί θά κλείσουμε μέ μιά σοφή φράση: «Καμμιά ἐργασία δέν εἶναι ντροπή. Ἡ τεμπελιά εἶναι ντροπή» καί εἴθε νά τήν ἀποφεύγουμε.

Διαβάστε επίσης