Τοπικά

“Μια επιστολή στον φίλο μου Βασίλη Γιαννούχο”

Η φωνή από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής μου ακουγόταν  σκληρή, αδυσώπητη, δεν επιδεχόταν καμμιά αμφισβήτηση, όσο κι αν αντιστεκόμουν, όσο κι αν αρνούμουν να πιστέψω αυτό που μου έλεγε. Κεραυνός εν αιθρία. Η είδηση που μου μετέφερε εντελώς ακατανόητη. Εντελώς ασύλληπτη. Ενελώς απαράδεκτη. Ο Βασίλης ο Γιαννούχος δεν υπάρχει πια. Μα πώς. Πριν λίγες μέρες κουβεντιάζαμε στο τηλέφωνο για το σχολείο, την επερχόμενη αξιολόγηση, τα μελλοντικά του σχέδια, τα όνειρα, τις επιθυμίες, την οικογένεια. Αυτή η τελευταία μας συζήτηση ξαναζωντάνευε, εκτυλισσόταν πάλι μπροστά μου, η φαντασία κάνει περίεργα παιχνίδια, άλλωστε. Ο Βασίλης γελαστός, όπως πάντα, μου αφηγούταν όλα αυτά που αποτελούσαν κοινό πεδίο των συζητήσεών μας. Τα συναισθήματά μου κατέκλυσαν τόσο καταλυτικά το σώμα μου που το παρέλυσαν. Προσπαθούσα να καταφύγω στο γράψιμο, να εκτονώσω την τρομερή συναισθηματική πίεση που ένιωθα, μα δεν μπορούσα.Το χέρι, βαρύ, δεν υπάκουε. Για να συμβεί αυτό θα έπρεπε να αποδεχτώ πως δεν υπάρχει πλέον ένας εξαιρετικός φίλος, ένας εξαίρετος άνθρωπος, ένας δάσκαλος που κοσμούσε το σχολείο, τον εκπαιδευτικό κλάδο, την κοινωνία.

Φίλε μου Βασίλη, τώρα που σου γράφω έκανα έναν συμβιβασμό μέσα μου. Είπα πως νεκρός είναι κάποιος μόνον όταν δεν τον σκέφτονται, μόνον όταν τον ξεχνούν. Νεκρός δεν είναι κανείς, όταν υπάρχει στη σκέψη όλων. Κι εσύ, φίλε μου, δεν υπάρχεις απλά, κυριαρχείς στη σκέψη μας.

Φίλε μου Βασίλη, αυτός είναι ο λόγος που αναφέρομαι σε σένα σε χρόνο ενεστώτα, γιατί είσαι αδιάλειπτα ανάμεσά μας. Δε σε βλέπουμε να μας κλείνεις χαμογελαστός το μάτι, αλλά το νιώθουμε. Σου απευθύνουμε ασυναίσθητα το λόγο και η χροιά της χαμογελαστής φωνής σου αντηχεί μέσα μας. Είσαι παρών στις συζητήσεις μας, συμμετέχεις νηφάλια στους προβληματισμούς μας, δίνεις το κατάλληλο στίγμα στον σχολιασμό της επικαιρότητας, εξακολουθείς να είσαι η ήρεμη δύναμη της   καθημερινότητας μας.

Φίλε μου Βασίλη, συγχώρεσέ μας αν σου γινόμαστε φορτικοί, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Θα μας ανέχεσαι, άλλωστε πάντοτε ήσουν ανεκτικός, γιατί μόνον έτσι, όταν σε νιώθουμε δίπλα μας, γαληνεύει η ψυχή μας, ηρεμεί η σκέψη μας. Θα μας έχεις πάντοτε δίπλα σου.

Φίλε μου Βασίλη Γιαννούχο, μην ξεχνάς πώς κλείσαμε το τελευταίο μας τηλεφώνημα. Να τα λέμε συχνά. Ε, θα τα λέμε συχνά. Δε γίνεται αλλιώς, δεν μπορώ αλλιώς.

Ο παντοτινός σου φίλος

Σωτήρης Λόλακας

Διαβάστε επίσης




NEWSLETTER

Ενημερωθείτε πρώτοι για τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορτάζ και παρασκήνιο