Μήνυμα του Καθηγουμένου της Παναγίας Σπηλιάς επί τη ενάρξει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής

Τέκνα εν Κυρίῳ αγαπητά, πατέρες και αδελφοί της καθ’ ημάς Ιεράς Μονής Σπηλιάς, ευλογημένοι προσκυνητές και συνοδοιπόροι της μετανοίας,

Εισερχόμεθα και πάλιν, με το έλεος του Θεού, εις το ιερόν στάδιον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής· εις την περίοδον εκείνην την οποίαν η Εκκλησία ονομάζει «καιρόν δεκτόν» και «ημέραν σωτηρίας» (Β΄ Κορ. 6,2). Δεν είναι απλώς μία περίοδος νηστείας· είναι πορεία επιστροφής, έξοδος από την Αίγυπτον της φιλαυτίας και είσοδος εις την έρημον της καθάρσεως, διά να αξιωθώμεν της Αναστάσεως.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «νηστεία αληθινή εστίν αλλοτρίωσις κακίας»· δεν αρκεί η αποχή των τροφών, εάν δεν συνοδεύεται από αποχήν παθών. Και ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας προτρέπει: «Μη μόνον το στόμα νηστευέτω, αλλά και οφθαλμός και ακοή και πόδες και χείρες». Η νηστεία γίνεται τότε ευπρόσδεκτος, όταν μεταβάλλεται εις άσκησιν ολοκλήρου του ανθρώπου.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, κατά τον όσιο Ιωάννης της Κλίμακος, είναι ανάβασις· κλίμαξ πνευματική, όπου κάθε σκαλοπάτι είναι μία νίκη κατά του εαυτού μας. Δεν ανεβαίνομεν διά να υψωθώμεν έναντι των άλλων, αλλά διά να ταπεινωθώμεν ενώπιον του Θεού. Διότι, όπως μας υπενθυμίζει και ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος εις την κατανυκτικήν του ευχήν, ο αγών μας είναι να απαλλαγώμεν «από πνεύματος αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας» και να λάβωμεν «πνεύμα σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης».

Προς εσάς, πατέρες και αδελφοί της Μονής μας , απευθύνω λόγον πατρικόν: ας εντείνωμεν την προσευχήν μας, ας φυλάξωμεν την σιωπήν, ας αγαπήσωμεν την αγρυπνίαν και την διακονίαν. Το μοναστήρι δεν είναι τόπος αναπαύσεως σωματικής, αλλά εργαστήριον μετανοίας. Εδώ, εις την αετοφωλιάν της Σπηλιάς των Αγράφων , όπου τόσοι προ ημών ηγωνίσθησαν, ας γίνωμεν φως διά τον κόσμον, όχι διά των λόγων, αλλά διά της μετανοίας και της πραότητος.

Προς εσάς δε, αγαπητοί προσκυνηταί, που ανηφορίζετε με κόπον εις την Ιεράν Μονήν, σας παρακαλώ: μη θεωρήσετε την Τεσσαρακοστήν ως βάρος, αλλά ως ευκαιρίαν. Επιστρέψατε εις την προσευχήν του σπιτιού σας, συμφιλιωθείτε με τους ανθρώπους σας, πλησιάσατε το Μυστήριον της Εξομολογήσεως και της Θείας Ευχαριστίας. Η Εκκλησία δεν ζητεί τελειότητα, αλλά καρδίαν συντετριμμένην και ταπεινωμένην.

Η πορεία προς το Πάσχα είναι σταυρική. Αλλά ο Σταυρός δεν είναι το τέλος· είναι η πύλη της Αναστάσεως. Εάν νηστεύσωμεν με ταπείνωσιν, εάν προσευχηθώμεν με δάκρυα, εάν συγχωρήσωμεν από καρδίας, τότε η χαρά της Αναστάσεως δεν θα είναι απλώς εορταστική ατμόσφαιρα, αλλά εμπειρία εσωτερικής ανακαινίσεως.

Εύχομαι ο Κύριος να ενδυναμώσει όλους μας εις τον αγώνα, να μας χαρίσει πνεύμα μετανοίας και διάκρισης, και να μας αξιώσει να ψάλλωμεν «Χριστός Ανέστη» όχι μόνον με τα χείλη, αλλά με όλην την ύπαρξίν μας.

                          Με πατρικήν αγάπην και ευχήν,

             Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σπηλιάς